Het bestaansrecht van Leeuwarder broedplaatsen

De nalatenschap van Culturele Hoofdstad 2018 bestaat in Leeuwarden niet uit een veelvoud aan succesvolle creatieve broedplaatsen. Daarvoor kijken creatieven kunstenaars te weinig naar hun bestaansrecht. Leunen op de overheid is niet creatief.

Om de paar weken popt er een bijdrage op over het belang van creatieve broedplaatsen. Wethouder der Broedplaatsen Hilde Tjeerdema broedde pal voor Kerst iets uit over #broedplaatsen en Pieter de Groot meent daarop in de LC dat de gemeente te traag is met beleid, te karig is met slechts het aanstellen van een paar “aanjagers” en dat “de kunstenaars” meer is beloofd in de voorbije jaren. Wat er dan beloofd is, weet ik niet, maar het heeft iets met faciliteren van doen. Dat leest altijd heel actief en je kunt er alle kanten mee op. Maar dat was in elk geval nog voor Culturele Hoofdstad, voor dit college aantrad en ruim voor het financieel besef en de pijn van het ontwrichte sociale domein was doorgedrongen.

Wentelen in luxe

Culturele Hoofdstad – een overheidsinitiatief- was een enorme culturele en economische katalysator, ook in het aantrekken van creatieven. Dat jaar is nu voorbij, en dus moeten we niet achterom maar vooruit kijken. Een deel van die aangespoelde creatieven is naar een andere in hun ogen kansrijke plek vertrokken, anderen hangen nog aan het overheidsinfuus en weer anderen lijken zich nog even te wentelen in de luxe die ze door en tijdens LF2018 ten deel is gevallen.

Dat broedplaatsen eerder een goede relatie met gratis geld hadden van overheidszijde, kan als iets van toen en van voorbij worden beschouwd. Het is niet goed, want gratis geld prikkelt niet, stimuleert slechts berusting in tijdelijk comfort en wordt na verloop van tijd een slechte gewoonte. Ik geloof er niet in: als we overheidsgeld inzetten moet het naar mijn opvatting een verifieerbaar maatschappelijk doel dienen en moet het in in elk geval deels terugkeren in de overheidskas om ook anderen in staat te stellen de aanzet te maken dat hogere doel te bereiken. Inderdaad, dat vereist voor de ontvanger behalve een droom of overtuiging ook realisme en ondernemerszin. Laat je die voorwaarden weg, dan gebeurt meestal wat we juist niet willen: ‘we’ constateren dat het geld kost dat we niet kunnen of langer willen verantwoorden en snijden de subsidie bij de wortels af.

Onze inzet

Een gemeente mag en moet zelfs voor mij belastinggeld uitgeven om cultuur te stimuleren, want ik geloof in de toevoegende waarde daarvan voor mens en maatschappij. Het vergt van het bestuur vooral een heldere kijk, een visie op de rol van kunst en cultuur en van concrete kaders. Zo’n visie vergt echter veel meer dan een notitie over #broedplaatsen, zeker nu de Grote Impuls van 2018 ten einde is; het schijnt dat er een bestuurlijke club onder de noemer van Agenda 2028 aan het brainstormen is, maar die storm is nog niet uitgewoed, laat staan uitgebroed. Maar nu het over broedplaatsen gaat, kan ik me voorstellen dat de gemeente “faciliteren” eerst en vooral verheldert.

De andere kant: onze inzet. Ik geloof in individuele kracht, bijdrage en reflectie van kunstenaars, creatievelingen en cultuurmakers; als de overheid bijdraagt, mogen we van onszelf verwachten dat wij relevantie en bestaansrecht bewijzen. Als blijkt dat je alleen maar kunt bestaan als kunstenaar of creatief als je volledig gesubsidieerd je werk doet, als je jezelf niet eens wilt inschrijven als zelfstandige en daar naar handelt, dan vind ik dat je of moet stoppen of dat je anderszins inkomen genereert om in je eigen “kunstenaarschap” te voorzien.

Daadkrachtig bestuur

Gemeente: ga met de wereld om u heen in gesprek, kom met heldere kaders en voorwaarden voor de creatieve sector, geef een prikkelende stimulans, bied onder heldere voorwaarden tegemoetkoming in de kosten van onderdak gedurende omschreven perioden, omdat een zetje heel goed kan helpen. Maak een loket waar mensen kunnen aankloppen met cultureel initiatief en waar mensen ook concreet geholpen worden, investeer in ruimten en in initiatieven om kleinschalige maakindustrie, ambacht, vakmanschap en creatieven samen te brengen en breng bedrijven en vastgoedeigenaren samen met creatieven om te kijken wat je wel kunt betekenen. En ja, leg jezelf vooral op om binnen nu en een paar maanden alsnog met een visie te komen op kunst en cultuurbeleid. Dat mogen we toch wel verwachten van een daadkrachtig bestuur dat graag aan de slag is en op resultaat stuurt?

Werrukuh!

Kunstenaars, creatieven en cultuurmakers: we moeten het vooral ook zelf en altijd blijven doen. Of je doet het zelf omdat je daarin gelooft of je doet het (deels, soms en tijdelijk) samen met anderen. Maar onderneem, initieer, maak je werk zichtbaar, toon je kunsten, smeed dwarsverbanden, organiseer coalities, richt corporaties, winkels of samenwerkingen op. Prikkel jezelf, daag elkaar uit en verras jezelf, de wereld en de overheid om je heen met kunstuitingen, geschriften, beelden, muziek, geluid, manifestaties, tentoonstellingen, mini-festivals, video’s, blogs, games en kranten vol gedichten.

Het begint altijd bij jezelf, nooit bij een broedplaats om een broedplaats. Creativiteit komt voort uit jezelf , met tranen en een lach, met blijheid, intens geluk, woede, frustratie en alle andere emotie die er is; het komt er uit als jij het wilt. Op je zolderkamer, in een geleende fabriekshal, op je overloop, in een boot of in een weiland. Soms hier, soms daar. Het vergt van alles en nog wat, maar zo is het leven: het gaat niet vanzelf, je moet er wat voor doen. Het is net werrukkuh.

Ik wens u veel eieren om op te broeden. Met een nest vol, komt er altijd eentje uit. Op een creatief 2019!

Toerisme Friesland 4.0: Het Witte Botenplan

Van A naar B; met de Witte Boot van Abbegaasterketting naar Rottevalle

Het Friese fundament verdient een integrale investering in mienskip, innovatie, werkgelegenheid en duurzaamheid. Toerisme 4.0: investeer, innoveer en profiteer van het Friese water. 

Friesland heeft de mooiste, beste, meest uitgestrekte en meest fijnmazige regionale waterrijke cultuur en infrastructuur van Nederland, met navenante rijke historie van scheeps- en jachtbouw, ambachten, beurtvaart, handelsvaart, zeevaart en watersport. Van Rottevalle tot Lemmer, van Oostmahorn tot Harlingen, je kunt (bijna) overal komen, van overbekende en populaire locaties als het Sneekermeer tot aan minder bekende, maar prachtige cultuurhistorische charmeplekken als Allingawier. We hebben de afgelopen decennia weer honderden miljoenen provinciaal en gemeentelijk overheidsgeld geïnvesteerd in meer en betere waterverbindingen en verbetering van faciliteiten. De vraag is: wat doen we verder?

Hier ligt de Zee, daar is het water

Ondertussen verandert het aantal traditionele watersporters, is er een omslag van eigendom naar gedeeld bezit, worstelen we met de vraag hoe we ons werkende ecosysteem inclusiever kunnen vormgeven en bezinnen we ons op de vraag hoe de mienskip te verstevigen en krimp om te zetten in kansen. En we geven miljoenen uit aan de grootste reclamecampagne sinds tijden, Culturele Hoofdstad LF2018 waarbij we hopen dat de nalatenschap ons veel meer gaat opleveren dan het moois en goeds van dit jaar. Investeren in de toekomst van waterrijk Friesland loont in veel opzichten.

Tresoar’s Bert Looper pleit in Hier ligt de Zee voor meer cultuurhistorisch toerisme in Fryslân en ik kan me daar heel veel bij voorstellen. Fryslân is veelomvattend verrassend, het biedt ons al jaren rust, inspiratie en plezier, het is optimaal genieten zonder veel tijd onderweg te zijn en het brengt ons varend, fietsend en wandelend dichter bij de schoonheid en rijkdom van m’n eigen omgeving.

Innoveer watertoerisme

Het is altijd zaak te blijven vernieuwen. Tijd dus voor het Friese Witte Botenplan (inderdaad, met sympathie voor de Amsterdamse bedenkers gejat). Dit is ook een plan dat veel verder gaat dan z’n fietsen-oorsprong. Met overheden, onderwijs en ondernemers is het Friese Witte Botenplan te verheffen naar een inclusief en duurzaam plan om een vloot innovatieve, duurzame, recreatieve huursloepen en -jachten te bouwen, te onderhouden en te verhuren op allerlei locaties in Friesland met een netwerk van halers en brengers om de Witte Boot overal in Friesland te kunnen benutten en dus niet alleen op louter commercieel interessante plekken, zoals nu het geval is. Met de netwerken van fiets- en wandelpaden in de provincie, kunnen we direct mooie koppelingen maken, het organisatorische deel er van is verankerd bij het Recreatieschap Marrekrite. We hebben het allemaal: laten we het versterken.

We hebben de waterrijke infrastructuur, de kennis, het vakmanschap, de productielocaties; we hebben mensen genoeg en zien onszelf graag als innovatief, duurzaam en eigenzinnig. Water zit net als transport in de genen, we hebben naast klassieke vereisten als ontwerpkennis, constructie, botenbouw, logistiek en planning ook slimme technologen, een fijnmazig waterrijk en cultuurhistorisch boeiend netwerk van vaarwegen, waterwerken, buurtschappen, dorpen en steden om van volop te genieten; alle voorwaarden zijn er, dus we kunnen aan de slag. Friesland dat het verhaal en de betekenis van het water vertelt en openbaart, iedere dag, ieder moment van het jaar. Een heerlijke historie met een grote culturele diversiteit.

Huidige verhuur vloot ’n beetje treurig

Nee, niet piepen dat iets niet kan of mag, nee, gewoon over je eigen bestaande muurtje stappen om samen iets unieks en groots te doen dat volledig ten goede komt aan onszelf in alle uithoeken van deze machtig mooie provincie. Bijkomend voordeel is dat huurvloot anders bekeken en gewaardeerd gaat worden en er meer vernieuwd kan worden, want in vorm, uitvoering en duurzaamheid bezien is het voor het overgrote deel treurig gesteld met de huurjachten op het Friese water.

Het idee is iets te bieden dat er nog niet is en waarmee we meer mensen op een moderne manier in Friesland kunnen laten vertoeven. Een manier om niet alleen “toeristen” iets unieks te bieden dat er nog niet is: wie nu een boot huurt moet altijd vanuit een handige locatie een rondje bedenken om weer op de huurplek uit te komen. Maar behalve “toeristen” kunnen we juist ook meer Friezen kennis te laten maken met alles dat aan ons water gelegen is. Ja, het is ook een kans om mensen die nooit op vakantie kunnen gaan, iets te bieden uit een gemeenschappelijke pot naar rato van inkomen. Ik weet uit jaren zeilschool-ervaring waarbij wij de kans hadden via een aanpalende stichting mensen financieel bij te staan en vakantie voor kinderen mogelijk te maken, hoe ongelooflijk veel zoiets in een mensenleven kan betekenen. Vakantie doet iedereen goed, maar doe het dan vooral lekker in je eigen omgeving.

Draag bij aan het eigen fundament

We leggen met het Friese Witte Botenplan onszelf de eis op dat we alles van het hele plan zelf doen en het onszelf en onze omgeving gunnen. Versteviging van het Friese fundament begint bij onszelf en geld lokaal en regionaal uitgeven. Vraag je niet af wat het plan kan tegenhouden, maar bedenk hoe je deze heerlijke Friese droom omzet in realisatie.

In het licht van deze tijd: u mag met het plan aan de slag. Doe het en doe het goed: van en voor Friesland. Wij & het water.

 

#Stem2211: Initiatief, ambitie en verbinding

De nieuwe Beweegbare Prins Hendrikbrug is een impuls voor de zuidelijke binnenstad en betekent de herstel van de vaarverbinding van west- en oostkant van Leeuwarden (voorontwerp Zwarts Jansma). In samenwerking van burgerinitiatief met politiek komt Leeuwarden verder!

Woensdag 22-11-17: verkiezingsdag @Gemeente_Lwd. Focus op ambitie, sociaal domein, water, ambacht in de stad en verbinden. 

Leeuwarden is komend jaar Culturele Hoofdstad 2108 en staat in regionale, nationale en internationale belangstelling. We hebben die keuze mede zelf gemaakt of we hebben met onze stemmen of juist door thuis te blijven mandaat verstrekt aan onze bestuurders. De ontwikkeling van het WTC- gebied, de verhuizing van Cambuur, de bezuinigende centralisatie van de bibliotheken, het Europaplein, zijn hot issues waar bestuurders hun sporen in onze omgeving mee hebben nagelaten.

De opkomst bij de vorige verkiezingen was met 39,51 (!) procent dramatisch. Wat de uitslag vandaag wordt, het is vanuit democratisch oogpunt te hopen dat veel meer mensen gaan stemmen. De Raad en het College die aan de hand van de uitslag worden gevormd, hebben namelijk een zo breed mogelijk maatschappelijk draagvlak nodig voor een uitdagende taak: grip krijgen op de ontwikkelingen, processen en uitgaven binnen het sociale domein met als hoofdzakelijk doel om inhoudelijke verbeteringen door te voeren.

Grip op verbetering sociaal domein

Er zijn veel redenen om verbeteringen in het sociale domein te wensen. Om minder mensen afhankelijk te laten zijn, om meer mensen in onze gemeente perspectief te bieden, zelfstandiger te laten worden, goed te leren lezen & schrijven, digitaal vaardig te maken, zelf regie op ontwikkeling en middelen te hebben, eerder of beter keuzes te kunnen maken en meer plezier en geluk te ontdekken in je leven. Volwaardig en zo u wilt zelfredzaam mee kunnen doen in onze maatschappij. Verbeteringen in het sociale domein hebben in hoge mate effect op mentale en fysieke gezondheid en het welzijn van heel veel mensen en daarmee op verlaging van de kosten van de gezondheidszorg. Verbeteringen hebben ook betekenis voor de mensen die in het sociaal domein werken en er van eten. Verbetering betekent ook minder bureaucratie, meer aandacht voor inhoud en meer resultaat gericht handelen.

Werk socialiseert

Stoppen met het verspillen van maatschappelijk geld door prikkels van verantwoording en resultaat in te voeren en processen te stroomlijnen. Besteedt meer geld aan de mens, minder aan het proces en de administratie. Jazeker, verbeteringen in het sociale domein moeten zonder twijfel ook zoveel mogelijk gepaard gaan met aanbod van werk, want werk socialiseert. En ja, het gaat samen met de vraag hoe we willen omgaan met de technologisering van arbeid en de vraag hoe je wilt en kunt experimenteren met hedendaagse vormen van herverdeling van middelen om weer mensen aan de slag te helpen en te houden.

Grip op het sociale domein is hard nodig vanuit maatschappelijk, menselijk oogpunt. Dat het ook geld bespaart is voor mij evident, maar besparing of bezuiniging mag niet het simpele uitgangspunt zijn. De complexiteit van het sociaal domein vraagt om een integrale aanpak van beleid met een hedendaagse positieve mindset, van betrokken mensen met een goed hart en een heldere kop met kennis van zaken.

DNA Water 

Naast de uitdaging om grip te krijgen op het sociale domein moeten we blijven investeren, in elkaar, in aanbod van werk en in de stad om mee te gaan in ontwikkelingen van deze tijd. Ik ijver al drie jaar met het burgerinitiatief Prins Hendrikbrug Beweegbaar voor onder meer voor kwaliteit en investering in onze binnenstad die sterk aan verandering onderhevig is. Ik geloof dat de Prins Hendrikbrug in die binnenstedelijke verandering mede kan bijdragen aan verbetering van de ruimtelijke omgeving en zorgt voor mogelijkheden op en aan het water en voor beleving. De beweegbare PH- brug verbindt Leeuwarden voor de (water)toerist beter en veiliger met haar omgeving en de rest van Friesland en ze past in het Leeuwarder DNA van stad die ontwikkeld is aan, bij en dankzij het water.

De veranderende binnenstad: vakmanschap, ambacht, cultuur & technologie

Ik geloof dat in de binnenstad naast detailhandel, horeca en evenementen ook ruimte kan en moet zijn voor meer kleinschalige (meng)vormen van leven, wonen en werken. Meer duurzame kwaliteit zoals bijvoorbeeld met een ‘belevingsindustrie’ die kan ontstaan in een moderne, duurzame mix van vakmanschap, ambacht, kunst, cultuur, hergebruik van goederen en hedendaagse technologie. Ooit dwongen we met wetten en regels alle vakmensen en productie de binnenstad uit; nu is het een goed moment te kijken welk ambacht, welke kleine werkplaatsen en welke productie wel weer zou passen in het centrum. Niet alleen de politiek of het bestuur dragen bij aan ideevorming: creatieve ideeën moeten juist van ons komen als we tenminste invloed willen uitoefenen op onze leefomgeving.

Initiatief of klagend op de bank

Zo’n (burger)initiatief is een lange weg. Het is soms ook moeizaam, omdat ik & mijn genen van nature niet thuis zijn in alle politieke en bestuurlijke ietwat stroperige processen van mijn overheid, die zelf nog lang niet altijd is ingericht op initiatiefnemende en over hun-omgeving-mee-willen-denkende-burgers, zo merk ik bijvoorbeeld dankzij de Fletcher-files, waar de hamvraag telt waarom en hoe onze omgeving wordt ingericht en verandering in de leefomgeving tot stand komt. Willen we in de veranderende kleinschalige binnenstad oog hebben voor en recht blijven doen aan elkaars belangen, dan zullen we met een andere en beter afwegende mindset moeten leren kijken.

Niet alleen de overheid moet leren schakelen in denken en handelen: we zullen het zelf ook moeten doen. Als wij als een stel klagende lamzakken thuis op de loungebank blijven hangen in social-media-commentaren, doen we onszelf en onze omgeving schromelijk te kort. Met niets doen, bieden we uw en mijn overheid het antwoord om te blijven doen wat zij altijd al deed.

Wij maken onze stad: leiderschap gevraagd

Wie verandering wil en zich niet wil neerleggen bij goed begrepen eigenbelang, zal vanuit positief denken het gesprek met anderen aan moeten gaan om denkbeelden, initiatieven en ambities te delen en samen te bouwen aan een sterker, duurzamer, socialer en economisch sterker fundament. Leeuwarder heeft nieuw lef en leiderschap nodig: van bestuurders en van ons, kiezers die als ze gekozen hebben ook de keuze willen maken om de verbinding te zoeken. Wij immers maken onze stad en vormen onze gemeente.

Leiderschap hebben we hard nodig om noodzakelijke stappen te zetten naar een fossielvrije, duurzame en circulaire toekomst. De kern van het fossielvrije Friese denken uit zich in een steeds groter wordende club van Freonen en hun eerste missie van de Elfwegentocht tijdens LF2018, juli volgend jaar. Ik vind dat een mooi voorbeeld van inzet, passie, ambitie en leiderschap, omdat een club mensen gelooft in die fossielvrije toekomst, dat deelt met elkaar en trots aan de wereld wil laten zien. We kunnen er in brede zin veel van leren.

Ik hoop dat Leeuwarden na vandaag een ambitieuze en sterk op de inhoud gerichte gemeenteraad en een dito College krijgt, die met ons wil samenwerken en denken. Wij zijn allemaal aan zet om constructief, positief, ambitieus, duurzaam denkend en inhoudelijk de komende jaren in te gaan.

Ik ga stemmen en ik hoop dat iedereen die stemgerechtigd is, dat ook gaat doen.

#leeuwarden #Stem2211 @Gem_Lwd

Stem voor ons initiatief van de Beweegbare Prins Hendrikbrug

@niek_lwrd

 

 

 

De Fletcher-files: rumoer rond ‘t Raadhuisplein (1)

Fletcher-files: Op het Raadhuisplein zijn zojuist de fietsenrekken voor de Parnas-panden opgeruimd. Het plein wordt schoongeveegd ten behoeve van wat komen gaat…(Foto: Niek Donker)

Een megalomaan megaterras voor grootgrondbezitter Fletcher, het schrikbeeld van fietsen bij de buren op de stoep, een dreigend verkeersinfarct op het plein van bezorgend verkeer. Mijn Overheid werkt mee aan financieel gewin voor vastgoedmiljonairs ten koste van mijn vertrouwen en zeker ten koste van onze bijzondere monumentale omgeving. Het Raadhuisplein is in rep en roer. Bedankt overbuurman! 

De vastgoedmannen van gemeente Leeuwarden hebben met de verkoop van de voormalige Parnas-panden aan het Raadhuisplein een goeie deal gesloten met de miljonairs van hotelimperium Fletcher. Eindelijk komt er een eind aan de verloedering van de prachtige panden aan het fraaiste plein van Leeuwarden en gloort er voor omgeving en omwonenden hoop op fatsoenlijke herontwikkeling. Niets mis met een mooi hotel in het hart van de trotse Culturele Hoofdstad 2018.

Megalomaan megaterras

Onlangs gaf ‘het hotel’ de omwonenden enige inzage in haar plannen. En dat leidde tot commotie, want de architect toont daar achteloos een megalomaan megaterras van honderd strekkende meter,  voor de deur van het Fletcher-domein. Daarmee gaan architect en opdrachtgever stampend met glimmende zevenmijlslaarzen vol financieel gewin vrolijk voorbij aan de impact voor omgeving en omwonenden. Communicatieblunder, bewuste strategie of volledig gebrek aan maatschappelijke verantwoording?

Werkt mijn overheid mee aan subsidies voor vastgoedmiljonairs?

De gemeente kan of mag het zeggen. In de akte van levering van 10 oktober 2017 staat dat onze gemeente (…) zich maximaal zal inspannen, met inachtneming van geldende wet- en regelgeving en algemene beginselen van behoorlijk bestuur, dat alle noodzakelijke procedures voor wijziging van bedoeld planologisch regime en het verkrijgen van voornoemde vergunningen en daarmee verband houdende subsidies met voortvarendheid worden gevoerd cq. behandeld, zodat maximaal wordt bevorderd dat het voorgenomen gebruik door koper kan plaatsvinden, waaronder in ieder geval wordt verstaan dat de voor het gebruik benodigde vergunningen worden afgegeven en onherroepelijk zullen zijn voor datum van levering.” Aansluitend staat nog dat bedoelde vergunningen thans nog niet zijn verleend, maar dat bedoelde inspanningsverplichting van verkoper onverminderd van kracht blijft.

Jawel, u leest het goed: de hotelvastgoed miljonairs uit Nieuwegein worden bijgestaan door onze lokale overheid om zo makkelijk en snel mogelijk niet alleen alle vergunningen, maar ook nog belastinggeld in subsidievorm binnen te hengelen teneinde het investeringsbedrag voor de vastgoed bv zo laag mogelijk te houden. Maar wie oh wie binnen die overheid, Mijn Overheid, ziet dan nog toe op transparantie? Dit levert als we pech hebben, een enorme bestuurlijke en ambtelijke spagaat op. De deal is gesloten, de tekst is ondertekend bij de notaris. Daar onderuit komen, levert een hele vette strop op voor een gemeente die het volgens haarzelf de komende jaren financieel toch al zo zwaar heeft dankzij alle bezuinigingen op het ‘sociaal domein’.

Wie ziet er nog toe op een onafhankelijke beoordeling van alle met naam en toenaam in deze akte van levering genoemde vergunningen? Welke overheid beschermt mij nog tegen deze grote commerciële partijen die slechts uit zijn op eigen financieel gewin en het met hun geld ook juridisch altijd van mij zullen winnen? Waar oh waar ontmoet ik als betrokken burger het moderne begrip ‘transparante overheid’? Hoe kan ik op deze manier vertrouwen hebben in Mijn Overheid?

Slopen voor de vergunning is gepubliceerd

Vandaag, vrijdag 27 oktober, zijn alle fietsenrekken voor de oude Parnas-panden door de gemeente verwijderd, op eentje na waar nog een verfrommelde fiets aan hangt. Hoe zo verwijderd, waarom? Waar heb ik als burger kunnen vernemen van de Fletcher- plannen, waar zijn de vergunningen die aangevraagd dienen te worden, zodat ik kan oordelen of eventueel zelfs bezwaar kan maken? Gaat Fletcher inderdaad zoals ik al te horen heb gekregen, na dit weekend slopen in de aangekochte monumenten nog voor de omgeving formeel kennis heeft kunnen nemen van wat er naast ze te gebeuren staat? En stel dat de monumentale muren van ons pand straks gaan scheuren, hoe kan ik dan bewijzen dat het gebeurde door Fletcher?

Rumoer op het Raadhuisplein. Want naast het megalomane megaterras en een zware inspanningsverplichting van mijn gemeente om mee te werken, rammelt er meer. Gaat het Raadhuisplein als mooie monumentale woon- en leefomgeving definitief ter ziele door de macht en werkwijze van vastgoedmiljonairs en het gebrek aan bestuurlijke visie & daadkracht? Tijd voor de Fletcher- files deel twee en meer. Tot zondag!

 

Wat Moet? ‘t Wilhelmus zingen of iedereen leren lezen en schrijven?

Beste @sybrandbuma, @APechtold, @gertjansegers en @markrutte,

Met dank aan oer- Fries Buma onderhandelt u naar ‘t schijnt over invoering van volksliederen op lagere scholen. Dat zouden we ‘moeten’ omdat het verbindt. Ik zeg: laten we eerst zorgen dat iedereen in dit land eindelijk leert lezen en schrijven. Dat ‘moet’ echt en het huidige beleid is ontoereikend bleek vorig jaar nog uit cijfers van onze Algemene Rekenkamer. 

Ik geloof in de kracht van samen. Van samen zingen, lezen en praten, samen culturele rijkdom en diversiteit beleven, thuis en op school. Ik ben ervan overtuigd dat de factor ‘samen’ te veel onderbelicht is in het afgelopen tijdsgewricht. Als de overheid vaker samen zingen op school wil promoten, ben ik vanuit cultuur- stimulerend oogpunt voor.

Moeten is iets anders. Mensen die mij kennen, weten van m’n aversie tegen dat woord omdat het te vaak vanuit paternalisme of andere moraliteit misbruikt wordt. Wat we volgens mij wel moeten doen vanuit maatschappelijk en economisch perspectief, is er nu eens voor te zorgen dat ieder kind en iedere volwassene in dit land leert lezen en schrijven.

Dat moeten we, omdat er landelijk 2,5 miljoen mensen (!!) laaggeletterd zijn en het aantal laaggeletterde jongeren dat van school komt, ook weer stijgt, zo waarschuwde de Algemene Rekenkamer afgelopen jaar. Het overheidsbeleid, zo stelde de Volkskrant daarop enigszins eufemistisch, is niet effectief.

Dit al zo lang schrijnende, maatschappelijke en economische probleem moet nu maar eens opgelost; het kan toch niet zo zijn dat in dit land kinderen van school komen die ‘t lezen en schrijven niet beheersen? Zo lang u en wij het probleem in essentie niet oplossen, zijn we met z’n allen geen knip voor de neus waard. Mocht blijken dat het samen zingen van enig volkslied daar aan bijdraagt, hebt u mij aan uw zijde.

Zo. Als u wilt, zing dan lekker mee:

Voor Anneke Douma en het Friese volkslied: https://youtu.be/QMb8n7LNzbU
Voor Guus Meeuwis met Brabant: https://youtu.be/myPDjxPeAms

Fijn weekend! Groeten uit Leeuwarden, Culturele Hoofdstad 2018!