Het bestaansrecht van Leeuwarder broedplaatsen

De nalatenschap van Culturele Hoofdstad 2018 bestaat in Leeuwarden niet uit een veelvoud aan succesvolle creatieve broedplaatsen. Daarvoor kijken creatieven kunstenaars te weinig naar hun bestaansrecht. Leunen op de overheid is niet creatief.

Om de paar weken popt er een bijdrage op over het belang van creatieve broedplaatsen. Wethouder der Broedplaatsen Hilde Tjeerdema broedde pal voor Kerst iets uit over #broedplaatsen en Pieter de Groot meent daarop in de LC dat de gemeente te traag is met beleid, te karig is met slechts het aanstellen van een paar “aanjagers” en dat “de kunstenaars” meer is beloofd in de voorbije jaren. Wat er dan beloofd is, weet ik niet, maar het heeft iets met faciliteren van doen. Dat leest altijd heel actief en je kunt er alle kanten mee op. Maar dat was in elk geval nog voor Culturele Hoofdstad, voor dit college aantrad en ruim voor het financieel besef en de pijn van het ontwrichte sociale domein was doorgedrongen.

Wentelen in luxe

Culturele Hoofdstad – een overheidsinitiatief- was een enorme culturele en economische katalysator, ook in het aantrekken van creatieven. Dat jaar is nu voorbij, en dus moeten we niet achterom maar vooruit kijken. Een deel van die aangespoelde creatieven is naar een andere in hun ogen kansrijke plek vertrokken, anderen hangen nog aan het overheidsinfuus en weer anderen lijken zich nog even te wentelen in de luxe die ze door en tijdens LF2018 ten deel is gevallen.

Dat broedplaatsen eerder een goede relatie met gratis geld hadden van overheidszijde, kan als iets van toen en van voorbij worden beschouwd. Het is niet goed, want gratis geld prikkelt niet, stimuleert slechts berusting in tijdelijk comfort en wordt na verloop van tijd een slechte gewoonte. Ik geloof er niet in: als we overheidsgeld inzetten moet het naar mijn opvatting een verifieerbaar maatschappelijk doel dienen en moet het in in elk geval deels terugkeren in de overheidskas om ook anderen in staat te stellen de aanzet te maken dat hogere doel te bereiken. Inderdaad, dat vereist voor de ontvanger behalve een droom of overtuiging ook realisme en ondernemerszin. Laat je die voorwaarden weg, dan gebeurt meestal wat we juist niet willen: ‘we’ constateren dat het geld kost dat we niet kunnen of langer willen verantwoorden en snijden de subsidie bij de wortels af.

Onze inzet

Een gemeente mag en moet zelfs voor mij belastinggeld uitgeven om cultuur te stimuleren, want ik geloof in de toevoegende waarde daarvan voor mens en maatschappij. Het vergt van het bestuur vooral een heldere kijk, een visie op de rol van kunst en cultuur en van concrete kaders. Zo’n visie vergt echter veel meer dan een notitie over #broedplaatsen, zeker nu de Grote Impuls van 2018 ten einde is; het schijnt dat er een bestuurlijke club onder de noemer van Agenda 2028 aan het brainstormen is, maar die storm is nog niet uitgewoed, laat staan uitgebroed. Maar nu het over broedplaatsen gaat, kan ik me voorstellen dat de gemeente “faciliteren” eerst en vooral verheldert.

De andere kant: onze inzet. Ik geloof in individuele kracht, bijdrage en reflectie van kunstenaars, creatievelingen en cultuurmakers; als de overheid bijdraagt, mogen we van onszelf verwachten dat wij relevantie en bestaansrecht bewijzen. Als blijkt dat je alleen maar kunt bestaan als kunstenaar of creatief als je volledig gesubsidieerd je werk doet, als je jezelf niet eens wilt inschrijven als zelfstandige en daar naar handelt, dan vind ik dat je of moet stoppen of dat je anderszins inkomen genereert om in je eigen “kunstenaarschap” te voorzien.

Daadkrachtig bestuur

Gemeente: ga met de wereld om u heen in gesprek, kom met heldere kaders en voorwaarden voor de creatieve sector, geef een prikkelende stimulans, bied onder heldere voorwaarden tegemoetkoming in de kosten van onderdak gedurende omschreven perioden, omdat een zetje heel goed kan helpen. Maak een loket waar mensen kunnen aankloppen met cultureel initiatief en waar mensen ook concreet geholpen worden, investeer in ruimten en in initiatieven om kleinschalige maakindustrie, ambacht, vakmanschap en creatieven samen te brengen en breng bedrijven en vastgoedeigenaren samen met creatieven om te kijken wat je wel kunt betekenen. En ja, leg jezelf vooral op om binnen nu en een paar maanden alsnog met een visie te komen op kunst en cultuurbeleid. Dat mogen we toch wel verwachten van een daadkrachtig bestuur dat graag aan de slag is en op resultaat stuurt?

Werrukuh!

Kunstenaars, creatieven en cultuurmakers: we moeten het vooral ook zelf en altijd blijven doen. Of je doet het zelf omdat je daarin gelooft of je doet het (deels, soms en tijdelijk) samen met anderen. Maar onderneem, initieer, maak je werk zichtbaar, toon je kunsten, smeed dwarsverbanden, organiseer coalities, richt corporaties, winkels of samenwerkingen op. Prikkel jezelf, daag elkaar uit en verras jezelf, de wereld en de overheid om je heen met kunstuitingen, geschriften, beelden, muziek, geluid, manifestaties, tentoonstellingen, mini-festivals, video’s, blogs, games en kranten vol gedichten.

Het begint altijd bij jezelf, nooit bij een broedplaats om een broedplaats. Creativiteit komt voort uit jezelf , met tranen en een lach, met blijheid, intens geluk, woede, frustratie en alle andere emotie die er is; het komt er uit als jij het wilt. Op je zolderkamer, in een geleende fabriekshal, op je overloop, in een boot of in een weiland. Soms hier, soms daar. Het vergt van alles en nog wat, maar zo is het leven: het gaat niet vanzelf, je moet er wat voor doen. Het is net werrukkuh.

Ik wens u veel eieren om op te broeden. Met een nest vol, komt er altijd eentje uit. Op een creatief 2019!

Commentaar bij het ontbijt: rebelse jongeren, beleidsstukken en gratis geld

Bij het hoofdredactionele commentaar deze zaterdag van @warm_san @LC over Ingehuurd Vermaak en leegstaande panden in de stad die zouden schreeuwen om creatieve invulling.

Beste Sander Warmerdam,

Je hebt helemaal gelijk, want met ingehuurd vermaak hebben en krijgen wij geen nalatenschap van ons Culturele Jaar. Wel dankzij dit hele jaar heel veel ambassadeurs en dito media-aandacht. Ambassadeurs in al die mensen die zich om welke culturele of andere reden geroepen voelen onze stad te bezoeken en in grote getale aangenaam verrast worden door de charme en kleinschaligheid van onze monumentale binnenstad, de goeie sfeer en relatieve rust. We horen het hier in ons Parlement van Engeland vrijwel iedere dag van enthousiaste gasten.

Hoezo jongeren?

Er schijnt (zo lees ik de laatste weken in je krant) een enorme behoefte te zijn aan creatieve broedplaatsen, waar een ieder zich kan ontwikkelen tot, tot ja wat eigenlijk? Wat me opvalt aan die geluiden is dat er een directe koppeling gelegd wordt tussen het van overheidswege faciliteren (zoals het ter beschikking stellen van een door die overheid betaald gebouw) en creatief succes en fundament voor culturele nalatenschap. Misschien kun je die redenatie een keer toelichten.  Net als je eigen vraag beantwoorden waarom het in jouw ogen rebelse jongeren (moeten of zouden) zijn die de creatieve hemel van morgen aan ons mogen of zullen gaan openbaren. Creativiteit, laat staan het welslagen van creatieve processen, heeft net als rebellie in mijn ogen geen bal met leeftijd te maken.

Aan de bak!

Zeker, ik geloof in een faciliterende overheid! Dat is wat ze dit jaar ruimhartig doet en ik geloof dat dat ons allen veel brengt. Het is echter vooral ook aan ons allen om daar vervolgens echt wat mee te doen naar het verstevigen van het fundament van onze toekomst: wij creëren onze nalatenschap of we doen dat niet. Omdat we het hier nu al te druk vinden bijvoorbeeld of omdat we te zeer geloof hechten aan de rol van de overheid bij bijvoorbeeld culturele creativiteit.

We moeten aan de bak als we overmorgen willen bestaan. Niet vertrouwen op beleidsstukken schrijvende ambtenaren, want die hebben in deze stad al bewezen goed te zijn in zichzelf bezig houden en vervolgens de maatschappelijke zaak kapot te schrijven, of, zo je wilt, gewoon deuren te sluiten zonder eerst na te denken over de consequenties. Jouw redenatie neigt mij te veel richting beleid van bovenaf, terwijl het dit jaar toch vooral gaat over ‘mienskip’ en betrokkenheid? En nee, we moeten ook niet koersen op alleen maar festivals en Oeds Westerhof-cultuur-blockbusters, net als de festivals “ingehuurd” en in z’n woorden over nalatenschap te eenzijdig vertrouwend op mega-marketing budgetten.

Genieten van Ingehuurd Vermaak

Daarom moeten we het zelf doen, opstaan, met elkaar gaan praten en nadenken over hoe we vinden dat het verder kan en moet. Of je gaat ondertussen gewoon zelf je gang, omdat je geen zin hebt te wachten op trage processen. Maar niet voorwaardenscheppend vragen om subsidie of vragen dat het wel even wordt geregeld.  Het is te makkelijk en het leidt tor bitter weinig resultaat. De inhoudelijke zelfontbrander moet aan, met actie, diversiteit in denken en doen, met plannen en visies. Als je dat bedoelt, heb je een punt.

Tegen de tijd dat je dit leest, geniet ik weer en nog steeds met volle teugen van Ingehuurd Vermaak. Kom je morgen wel even kijken als we met en dankzij de inzet van in stand gehouden varend erfgoed de Reuzen groots uitzwaaien?

Hartelijke groet, Niek

 

 

 

Jokkebrokkerij van de dag: VVV 2 dicht door gebrek klanten

@LC vanochtend vertelt in een klein bericht over de tweede vestiging van de @vvvleeuwarden aan het Oldehoofsterkerkhof.

Deze tweede vestiging pal aan het plein om de hoek van de Kleine Kerkstraat en dus vol in de loop van toeristen, sluit haar deuren. De reden: er zijn te weinig toeristen!

Beste mevrouw directeur Rinske van der Meulen: u zwetst. Het barst er van de klanten, van de toeristen @LF2018 en wie verder iets wil weten. Al die mensen treffen echter een gesloten deur, want u heeft verzuimd open te zijn als de klant er is. U moet zich schamen voor zoveel jokkebrokkerij.

2018: Gemeente Leeuwarden zet kunstenaars op straat

Leeuwarden beëindigt per eind april een succesvol kleinschalig cultureel mienskipsinitiatief. Kunstenaars moeten uit het Brugwachtershuisje op de Beursbrug. Culturele Hoofdstad is dood, leve de cultuur. Een bittere toost op nalatenschap.

De verbinding tussen ambtenaren en burgers is bedroevend en in tegenspraak met de College- programmatekst “De Kracht van Samen”  met als ondertitel Bouwen aan een sociaal, vernieuwend en duurzaam Leeuwarden. Vier jaar geleden bleef na krachtig protest het Brugwachtershuisje op de Beurs-of Wirdumerpoortsbrug als Kunsthuisje voor kunst en cultuur behouden. Er kwam overleg met de afdeling Vastgoed, er werden afspraken gemaakt, onder andere over het niet-commerciële karakter en de blijvende brugwachtersfunctie. Het Brugwachtershuisje werd een charmante exporuimte voor een toenemend aantal kunstenaars, die ieder een maand lang mogen exposeren, vrijwillig gecoordineerd door Leeuwarder kunstenares en docente Marien Buijs. En zeker voor het hele jaar 2018, het Culturele Jaar van Leeuwarden, staan kunstenaars popelend in de rij. Een mooi mienskipsinitiatief zonder kosten en veel aandacht en waardering.

Kunst tijdens @LF2018 ingeruild voor kapsalon

Nou, die kunstenaars kunnen mooi thuisblijven! Voortvarend hebben ambtenaren de stekker uit het succesvolle initiatief getrokken, de kunstenaars staan zonder pardon op straat. Waarom? Omdat er een heel leuk maar al jaren oud commercieel initiatief is: een kapsalon onder de titel “Kleinste Kapsalon van Nederland’. Zie de Leeuwarder Courant uit december 2015. Verdringing van de kunst door een reeds bestaande kapsalon die met een oud idee graag voor weinig op een A-locatie wil zitten. “Dat kan allemaal zo zijn, maar nu is iemand anders aan de beurt..” zo luidde het antwoord van de ‘Projectleider Binnenstedelijke Projecten’ op vragen van onze kant waarom toch deze ongekunstelde huisuitzetting. Argumenteren is ook een vak.

Armoe troef

De armlastigheid van het Leeuwarder College is zo nijpend, dat een paar euro’s belangrijker zijn dan kunst; helemaal wrang omdat de uitbaters van het Kunsthuisje destijds echt moesten beloven dat van geldelijke vergoedingen geen sprake kon zijn…. Kortzichtigheid en armoe troef dus en als dat de visie weerspiegelt van onze wethouders kunnen we elke vorm van nalatenschap van Culturele Hoofdstad, zo u wilt legacy, op onze blote buik schrijven. Volgens mij barst het van de kappers en kapperszaken in Leeuwarden, maar nee “zo zien wij het niet, want hiermee levert het ook een netwerkfunctie en een poortwachtersfunctie naar bezoekers van Culturele Hoofdstad”. Tja. Zou dat misschien de invulling van sociaal zijn?

Omdat ik nauwelijks kan geloven dat er achter deze ambtelijke treurigheid en desinteresse de rechte rug van een visionair wethouder staat, heb ik het standpunt van het College opgevraagd. Dat antwoordt bij monde van haar Persvoorlichting als volgt: ‘Wij denken dat het nieuwe initiatief  meer dynamiek in de omgeving kan geven terwijl het huidige gebruik meer statisch is. Deze nieuwe invulling is tijdelijk voor de duur van 1 jaar.’ Dynamiek schijnt het nieuwe toverwoord, de kapper zit straks swingend en zwetend op ‘n hometrainer haar clientèle te knippen.

Groots en meeslepend

Soms bekruipt me het gevoel dat het zeker in dit Culturele Jaar vooral groots en meeslepend moet zijn. Dat je geweldig bent als je in The New York Times wordt genoemd of dankzij goede marketing in Duitse bladen verschijnt. Dat bestuurders en politici handenwrijvend hun Twitterkanaal volblazen als hun stad weer eens een zorgvuldig geregisseerde publieksverkiezing op internet prijs wint. Dat als je plots verschijnt op lijstjes en de gezamenlijke marketingorganisatie zich dan op de borst trommelt omdat ze ‘het’ daarvoor doen. Nee, het Kunsthuisje op de Beursbrug vindt u daar niet in terug, niet alle cultuur en kunst is overgoten met gesubsidieerde recordbedragen. Geef mij een miljoen en ik maak het Kunsthuisje op de brug ook groots en meeslepend….Of doe ik dan de kunstenaars en vooral onszelf te kort en rek ik het dan op tot iets dat niet zo is? Inderdaad, ook kunst en cultuur bestaan bij de gratie van diversiteit.

Proces had zorgvuldiger gekund…

Welkom in LF2018, Culturele Hoofdstad van Nederland. Kappers gaan in ons Culturele Hoofdstadjaar voor de kunst, ook al is op elke straathoek winkelruimte te huur en struikel je over de kappersgereedschappen. Teleurstellend en mismoedigmakend is het onbehouwen onfatsoen in dit ‘proces’. Ambtenaren die de stekker uit een goedlopend project trekken, zonder vooraf een gesprek aan te gaan. Pas na zwaar protest, staan ze een onderhoud toe en gaan ze als het heftig wordt ‘intern nadenken’ en doe je wat de gesprekspartners al tijdens het eerste gesprek weten: het besluit zet je gewoon door, zelfs de Afdeling Cultuur aan het Oldehoofsterkerkhof heeft beteuterd het nakijken. Het woord dynamiek zoals door het College omschreven, hebben we in dat gesprek niet gehoord.

Was het Kunsthuisje maar een kudde grote grazers

De ambtelijke dooddoener uit het gesprek wil ik u niet onthouden “…ik ben het met u eens, het proces had zorgvuldiger gekund.” Met ogen open onzinnigheid en ongeïnteresseerdheid rechtlullen blijkt een competentie van aanstormende ambtenaren die geen inhoudelijke antwoorden hebben en dan maar dit versleten cursus-excuus-zinnetje oplepelen. Bah. Een jaren vijftig-houding van ‘wij weten wat goed is voor de stad’. Was het Kunsthuisje maar een kudde uitgemergelde grote grazers in de Oostvaardersplassen, dan zouden zeker meer mensen op de emotionele barricade staan, denk ik terwijl ik dit schrijf.

Dromen van de Kracht van Samen

Menigeen die met enthousiasme en op vrijwillige basis initiatieven in de stad ontplooit, gooit als het zo doorgaat het bijltje er bij neer. We krijgen de nalatenschap die we onszelf wensen, want tegen visieloosheid en onfatsoen is geen kruit gewassen. Ik hoop dat ambtenaren van de gemeente zelf ook een keer De Kracht van Samen gaan lezen en zich afvragen in welke mate zij wel kunnen bijdragen. Tegelijk besef ik dat het hun politieke bazen op het pluche zijn, die dergelijke oprispingen rechtvaardigen. Of worden ze deze keer tegengehouden door de gemeenteraad? Dat brengt dan nog enige dynamiek in de zaak…

Dromen mag toch? Zonder dromen geen kunst, geen cultuur, geen verbinding, geen nalatenschap en geen betrokken bewoners in de stad meer. Maar wat zei Marco Borsato ook al weer over dromen?

 

 

 

 

Ambities en de kracht van samen #Leeuwarden: laaggeletterdheid @LF2018

Het nieuwe Leeuwarder Collegeprogramma oogt fraai, toch mis ik het benoemen van bestuurlijke wil en daadkracht, de stippen op de horizon. Vandaag: ambitie noodzaak in de strijd tegen Leeuwarder laaggeletterdheid. 

In het Collegeprogramma van het nieuwe bestuur van Leeuwarden, mis ik veel ambitie. Ja, ook op het sociaal maatschappelijke domein. Om het concreet te maken: waarom staat er niet in het programma dat het College de laaggeletterdheid in haar bestuursperiode met X-procent terug brengt, omdat ze het onacceptabel vindt dat zoveel mensen, ook jeugd die net van de lagere school komt, niet kan lezen en schrijven? Dat het een heel slecht teken is dat de leesvaardigheid van jongeren bedroevend is? Dat staat er niet, wat dan wel? ‘De bibliotheek speelt een belangrijke rol in het sociale domein, in wijken, dorpen en het onderwijs. Bijvoorbeeld met programma’s om laaggeletterdheid tegen te gaan.” Dat is de enige zin waar het woord laaggeletterd in staat. Dat is geen ambitie, dat is opschrijven wat we allang weten. Jazeker, ik vind dbieb in de Blokhuispoort geweldig geworden en ja, ik vind Lân fan Taal ‘n prachtig project en een heerlijke creatieve aanvulling in de stad.  Vermindert daardoor het aantal laaggeletterden?

Het kennelijke gebrek aan ambitie om laaggeletterdheid Leeuwarden uit te willen bannen, baart me zorgen: lezen en schrijven zijn naar mijn overtuiging de meest fundamentele vereisten om mee te kunnen komen, om perspectief te kunnen hebben. Niet (goed) kunnen lezen en schrijven, betekent per definitie dat je achterstand hebt en de afstand tussen jou en anderen die dat wel kunnen, alleen maar groter wordt. Punt uit. Met D66, PvdA en PAL Groen Links aan de bestuurstafel, had ik meer, veel meer ambitie verwacht om laaggeletterdheid terug te dringen. Waar is het Aanvalsplan Laaggeletterdheid van D66? Vinden de andere drie partijen dat soms overdreven aandacht? Waar is de betrokkenheid van Lutz? Waarom moet keer op keer de strijd tegen de hoge Friese laaggeletterdheid zo zwaar worden bevochten? Lees mee in Partoer’s onderzoek uit 2016 en zeg me dan dat het publicatie al veel beter is geworden…

Omdat laaggeletterdheid een wezenlijke bijdrage betekent voor kansen en sociaal-economische versterking, had er minstens moeten staan: “Dit College geeft met grootst mogelijk bestuurlijke en concrete daadkracht invulling en voorrang aan het zo effectief tegengaan van laaggeletterdheid en spant zich tot het uiterste in dat in onze gemeente iedereen in 2025 kan lezen en schrijven.” Wie tegen is, mag nu z’n vinger opsteken. De kracht van samen…?

Laaggeletterdheid heeft een zeer cynische bijkomstigheid: mensen die niet kunnen lezen, lezen het Collegeprogramma zeker niet.

Een bibliotheek kan niet zonder gemeentelijk bestuurlijke daadkracht om laaggeletterdheid echt tegen te gaan

Mijn treurige gevoel bij de #LF2018-opening

De verwachtingen waren torenhoog, de uitvoering viel mij tegen. ‘n Beetje treurig om het met Maxima te zeggen. Mijn gevoel bij de #LF2018-opening.

Vrijdagavond was een feestje. Het voelde dichtbij, wij van alle leeftijden zaten in kringen in scheepsruimen en huiskamers gespannen en volle aandacht te luisteren. Naar de mijmeringen van ‘t kind aan boord met pake en beppe, luisteren naar ‘t bakje van Beinte. De zaterdagochtend was rustig, op toeristen na. De stad moest nog ontwaken of met andere zaken bezig. In de middag kwam ‘t snel op gang en rondleidingen gevend naar bijzondere plekken in de Kleine Kerkstraat voelde, zag, sprak en hoorde ik de toenemende drukte van heel-dichtbij-mensen tot van-overal-vandaan mensen die zelfs last minute nog een hotel boekten vanwege het fijne gevoel. Het gonsde, hing in de lucht, prikkelde fantasie en portemonnee, de sfeer was opperbest ontspannen, tussen ingetogen genietend en uitbundig uitgelaten, zat aan het einde van de middag iedere gelegenheid waar gegeten en gedronken kon worden gezellig stampvol.

Vertraging

Voor de opening kozen we het plein dichtbij huis, het Hofplein en Gouverneursplein. Ik begreep niet waarom we stonden te wachten, het zou toch om 21.15 uur beginnen? Maar ach, de stemming was ondanks het waterkoude nat om onze hoofden opperbest, vermaken kunnen wij ons wel. De vertraging voor lief nemend, begon het, pal boven onze hoofden en om ons heen; de aankondiging ontging me, de man en z’n geluid waren er, maar de tekst kwam niet door.

Het programma ging door tot het klaar was. Ik zag prachtige animaties en overgangen, ervoer muziek, zag mensen, beweging, kleur, tekst, beeld. Het had vast prachtig kunnen zijn, maar ik miste spanningsopbouw en apotheose. Ik zag Nynke wel, maar het geluid was nog steeds bar slecht of niet synchroon en dan valt er weinig te apotheosen. Iris ging ook zingen en frunniken aan een oortje, het geluid klopte niet, dat had ik al gezien en gehoord. Het leek net zo’n slecht in het Duits nagesynchroniseerde film, zoals je dat vroeger nog wel zag.

Angela en Erik

Toen de rest van ons fijne gezelschap na ‘n goed glas en dito gesprek huiswaarts toog, gingen we er aan de keukentafel voor zitten: de opgenomen tv- registratie. Ik begreep wat werd beoogd, maar bijster boeiend was het niet. Beter geluid, dat wel, zo had ik het niet gehoord op het plein. Frits Sissing heeft me nooit kunnen bekoren en die mening hoef ik ook nu niet bij te stellen. Waarom we Angela Flikken Schijf plotseling Mata Hari laten volgen begrijp ik niet, noch waarom Erik de zingende schaatser Hulzebosch in beeld verschijnt. Nee, zulke uitzendingen gaan zelden over de inhoud, over waar het over zou moeten gaan. Het gaat over kijkcijfers en die zijn, zo lees ik vandaag, uitgekomen op 847.000. Betere sterren geven meer resultaat, dus waarom waren die niet ingehuurd? De provincie twittert vandaag: “40.000 bezoekers en 847.00 tv- kijkers. Drukke start van een mooi jaar.” Het enthousiasme spettert er vanaf. Het bezoekersaantal had ik op basis van diverse uitspraken eerder deze week publicitair al vermoed, zo ergens tussen de 30 en 50.000…

De twitteraars

Ik mis de juichende fijne tweets van vaste twitteraars als burgemeester Crone, cultuurliefhebber Feitsma en ondernemend bestuurder Deinum. Iedere dag twitteren ze er vrolijk op los, zeker over Culturele Hoofdstad en gelijk hebben ze. Gisteren hadden ze hun slimme telefoons thuis laten liggen. Da’s of een beetje dom om het met Maxima te zeggen als je zoveel volgers hebt in een breed bestuurlijk netwerk of een gemiste kans om dezelfde reden. Ik weet het niet, misschien hadden ze het te druk op het officiële feestje. Vind ik ook treurig. Je weet dat het bobo wordt, maar hadden we het vanwege iepen mienskip niet één keer anders kunnen doen? Hadden we niet gewoon moeten zorgen dat minstens de helft van de genodigden ‘de Friese mienskip’ was geweest? En waarom waren de 2018- businessleden niet genodigd, dat was toch de afspraak?

Legacy

Was ik decor in een tv-uitzending? Dat kan een keuze zijn, maar zorg dan dat alle andere 16 miljoen niet- aanwezigen op z’n minst een wa-wa-waanzinnige uitzending hadden gezien, gekluisterd aan de buis, tranen trekkend met Nynke door ons onvergetelijk mooie en inspirerende landschap, verlangend meekijkend met Syb of, en, ach, televisie kan zo mooi en betoverend zijn.

Watergek en kennisrijk

Zo’n gelikte promofilm als aanloop naar de hoopvolle openingsregistratie. Ideaal decor dat Friesland van ons, met haar geweldige omgeving in combinatie met sfeervolle dorpen, machtig fijne steden, heerlijke historie en realiteit van watergek, waterrijk en waterkennisrijk land tussen werelderfoed Waddenzee, werelderfgoed Woudagemaal en prijs winnende watertechnologie en andere prachtige, zeer diverse, waardevolle mkb- bedrijven. Inderdaad, dan moet je om te beginnen Frits Sissy thuis laten en zelf een ijzersterk script schrijven waar de inhoud van af spat. Hoe kunnen we ooit anders legacy creëren? Of past die gemiste kans in mijn beeld van afgelopen week van allerlei bedrijven die van vooral te ver hier zijn gekomen om aan ons openingsfeestje uitvoering te geven? We hebben toch echt alles zelf in huis om dat te doen? Legacy begint met iedere dag zo goed en maximaal mogelijk concreet invulling geven aan het bijdragen aan je eigen economisch fundament. Ergo: koop vooral lokaal en regionaal in!

Iepen mienskip en het succes van dit Culturele jaar zit in wat wij met z’n allen bedenken en doen, mogelijk maken naar en voor elkaar en goed uitvoeren. Wij maken dit jaar, zo iepen moeten we zijn. En als we het niet doen of het momentum missen, zit dat misschien in onze cultuur.