Sam Westra en de spagaatmannen

De motie van D66 en FNP in de Leeuwarder gemeenteraad van gisteravond 6 maart heeft het niet gehaald. Geen intrekking van de aanbesteding, de kans dat Sam Westra de Groene Ster- schaapherder blijft, lijkt verder weg dan ooit. Toch vertrouwt de meerderheid van de raad erop dat wethouder Douwstra zich maximaal inspant om binnen veertien dagen met een voor alle partijen goede oplossing te komen. 

De meeste politieke fracties zijn het met elkaar eens dat aanbesteding van levende have niet de bedoeling kan zijn. Er komt bij dat al een paar jaar bekend is dat van dergelijke aanbestedingen vooral de kleine zelfstandige schaapsherder in Nederland de dupe is en dus komt het College daar in mei met een notitie over. Dat het daarna anders en waarschijnlijk beter zal worden, is aannemelijk.

Als je het daarover al eens bent en als je begrijpt dat er maatschappelijk onrust is over gevoerd beleid & besluit, waarom grijp je dan nu niet in bij deze (nog niet afgeronde) aanbesteding? Omdat als je dat doet, je tegenstanders meteen tekeer gaan over “het veranderen van spelregels tijdens het spel.” Die verandering betekent voor raadsleden en bestuurders in kwestie een flinke portie onzekerheid, twijfels blootgeven is lastig.

Volle bak

Twee partijen geven hun twijfel en begrip voor maatschappelijk onbehagen bij monde van D66 voorvrouw Hilde Tjeerdema vorm in een heldere, standvastige motie met dito argumenten. Tegenstanders zien geen schapen maar beren en vinden het geen goed plan, want ‘we’ lopen het risico van claims en het komt Sam Westra niet ten goede. Nee, spelregels mogen niet worden veranderd, hoor ik uit onder meer de CDA- raadsliedenhoek, want de overheid moet betrouwbaar zijn…Dan is er in ons politieke bestel nog iets als het coalitiebelang. Wanneer gaat welke partij binnen de coalitie op welk moment en in welke kwestie meer of minder druk uitoefenen op een eigen of andere wethouder in ‘jouw’ college, hoe zwaar weegt wat?

In het debat gisteravond speelde het allemaal. De meerderheid lijkt het met elkaar eens, maar gaat niet zover dat ze de motie van D66 en FNP steunt, dat is te link. Die meerderheid vertrouwt er op dat wethouder Douwstra zich tot het maximale inspant om binnen 14 dagen een oplossing te hebben waar iedereen blij van wordt. Gehoor geven aan de maatschappelijke geuite ‘fout’ is een stap te ver en wat die Douwstra- oplossing dan uiteindelijk kost of mag kosten, daar ben ik benieuwd naar, want die vraag lag nog niet op tafel.

Ik zit er bij en luister. Vooraf in de Oranjezaal waar vijftig man en vooral vrouw zich verzameld hebben om hun steun te betuigen aan Sam Westra. Er zijn een paar raadsleden en wethouder in kwestie Friso-CDA-Douwstra luistert toe, geflankeerd door college- wethouder Andries-PvdA- Ekhart. Ik vraag Sam Westra hoe het met hem is. ,,Het gaat wel hoor”, zegt hij. Ik luister naar Ben van Remmelden, coördinator van de groep Pro Sam. Z’n woorden integere overheid, betrouwbaarheid en zorgvuldigheid blijven hangen in deze klassieke zaal. Daarna volg ik het debat vanaf de politieke tribune. Volle bak, leeft de democratie?

Pijn in je kruis

Ik word in het debat blij van de woorden van Hilde Tjeerdema die aangeeft dat het voor haar fractie en de FNP van Lyda Veldstra genoeg is geweest, er voldoende reden is de rug te rechten en te luisteren naar maatschappelijk onbegrip en onbehagen. Ik knars met m’n tanden als ik Klaas-PvdA-Zwart hoor zeggen wat ik al dacht, hij en z’n fractie zullen de motie niet steunen. Hij doet tot twee keer toe een zwaar aangezet beroep op ‘een maximale inspanning’ van de wethouder. Ik wil een paar keer de interruptiemicrofoon grijpen om iets toe te voegen, maar dat hoort niet binnen de spelregels van de lokale democratie. Ik voel coalitiebelang in de lucht hangen. Na een paar jaar met enige regelmaat mee doen in dit gemeentelijke politieke krachtenveld, begin ik de spagaat bij menigeen te herkennen. Hoeveel pijn wil jij in je kruis?

Koffie na het debat. Ik kijk van een afstandje naar Sam Westra, hij bewaart overzicht en kalmte, de rust van de schaapherder die 365 dagen per jaar met z’n vak en z’n schapen in de weer is. Het onbehagen bij menig toehoorder is er niet minder op geworden, er klinken strijdbare woorden. Asing Waldhaus van de Leeuwarder Courant luistert even mee. ,,Jullie komen er niet helemaal uit vanavond he?” Nee, beaam ik, ‘we’ komen er niet uit.

Spagaatmannen

,,Alles wordt steeds meer juridisch”, baalt Piet van der Wal in de hal. De PAL- Groenlinkser heeft in dit dossier het woord gelaten aan collega Jan Atze Nicolai, maar de diepgaande discussie over de Stienserstraat (‘hebben we ooit de intentie gehad een woonhuis in een woonwijk op te offeren aan een garage’) zit hem nog steeds dwars, om nog te zwijgen van dossier Stationsstraat, waar de bedenkingen van de raad (niet tegen bebouwing, wel tegen de omvang van het gebouw op die plek) de gemeente op een dreigende claim komt te staan van de projectontwikkelaar. Hoeveel democratie resteert als je ieder debat bezwaart met al dan niet terechte claims? Over claims gesproken: is de claim van landschapsbeheerder Wylde Weide, zoals verondersteld in het debat, wel aan de orde zolang de gunning nog niet definitief is? Ik hoor er verschillende meningen over. Naast meningen hoor ik verzuchtingen om me heen van raadsleden, ze lijken het zwaar te hebben of hebben het zwaar. Spagaatmannen.

Mijn gevoel is opgerekt, want ik kan amper geloven dat ‘het wel goed komt’. Is Douwstra, de wethouder die het in z’n maag gesplitst kreeg van z’n politieke voorganger Thea Koster, zo empathisch, luisterend en zorgvuldig wegend dat hij binnen veertien dagen een voor ieder goed voelende en werkbare oplossing heeft? Of wordt het zoals ChristenUnie’s Frits Rijpma naar Sam Westra stelde, “je knopen tellen?”

Een goede herder

De opmerking van Douwstra dat “we in 2010 deze aanbesteding ook hebben gedaan die de Groene Oase (lees Westra) heeft gewonnen, maar dat hoor ik nu niet”, komt natuurlijk niet lekker over. Want dat is net waar ‘t over gaat: tijden veranderen, de maatschappij en wij zijn zeven jaar verder en het is een kwaliteit om dat als bestuurder haarfijn aan te voelen, uit te leggen en ons (wij stemmers) mee te nemen in jouw overwegingen. De tijd dat we als makke schapen achter de herder aanliepen is echt voorbij. Want het vertrouwen in ‘de overheid’ is te vaak geschonden, integriteit is verbleekt, overwegingen te vaak onzorgvuldig gebleken en steeds meer mensen vinden dat bestuurders te weinig rekening hielden en houden met menselijke maat & publieke zaak.

Gezocht: een goede herder.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.